வேசி

  உலகே உறங்கையில் உன் விழிகள் விழிக்கும்;   உணர்வுற்ற உள்ளங்களுக்கு உன் விருந்து அமிழ்தம்;   பாவனைகள் மெருக்கேற்றினாலும் உன் பாதைகள் வலி தாங்கும்;   உன் உணவுக்காக உன் உடலே உணவு ஆகும்;   துணையற்ற உன்னை பிறர் வினைத் தாக்கும்;   உன் தேகம் தோய்ந்தாலும் உன் உயிர் ஏங்கும்;   சந்தர்ப்பம் எனச் சாடிய சமுதாயத்துக்கோ,   உன்னால் தாகம் தீர்த்துக் கொண்ட சாமானியனுக்கோ ,   உன் தியாகம் தெரியுமா?[…]